SYDENFØLJETONG, 3

Mannen i Syden.

Det viste seg at Mannen har sitt heilt eige system på saker og ting.
Han brukte skinnjakkelommen til toalettveske (!).
Han hadde sitt heilt eige oppbevaringssystem for skittentøy.
Han blei uoppfordra servert leskedrikk av konemor (ekkelt ord) kvar dag ved lunsjtider. Den eine dagen me hadde eit aldri så lite rollebyte ang. leskande servering, då fann han juice til barn OG leskedrikk til seg, seg sjøl. Den ammande og tørste Kjærleiken lot ikkje tabben bli forbigått i stillhet! ;)

SYDENFØLJETONG, 2

I fly.

storeFrø: pappa, ka skjer visst vingene dette av?
Mannen: det vil me ikkje finna ut....
(humring på benkeraden foran)

Det skal nemnast at snart-femåringen var i fyr og flamme over å reisa med fly!! (bortsett frå eit lite stunt på heimturen då han ville ned! nå! .... Men det var midt om natta, og guten var overtrøytt).

Takk for maten! ropte han høgt til flypersonalet då han var på veg utav flyet for å setja beina på spansk jord. :)
Ikkje alle som er så imponerte av flymat.

SYDENFØLJETONG, 1

Då var eg cirka til botnen av haugane med skitne sommarklede.... Å leggja inn i allereie overfyllte skap gjenstår.
Familien My har altså gjennomført, med stil ?, den store Sydenturen, i 2 veker var med på "ferie".
Kor me var? Sjølsagt til det heilt opprinnelege, ekte Syden: Mallorca. Ho-ho.
Joda, me gjekk ut i pluss, og å reisa med 3 barn under 5 år var akkurat så travelt som forventa. ;)
Visst du vil høyra, så skal du få lesa til du blir kvalm om all denne familieidyllen.
Dette innlegget får me kalla Prologen:

Du kan tru me gleda oss!! Mannen og My var skikkeleg motiverte til å visa barna våre at sol finns.
Sidan februar har me gleda oss. Logistikken vil eg seia var på profesjonelt nivå..
Ingenting kunne vel stoppa oss? Me fortjente vel virkeligt denne turen?
Har du høyrt om vannkoppar? Varicella på fint? Inkubasjonstida for vannkoppar er 10-20 dagar.Ingen av mine Frø har hatt vannkoppar, ennå.
Tru det eller ei, nøyaktig 16 dagar før me skulle reisa hang det lapp i barnehagen om at vannkoppar var observert....
Eg ville til å grina. Skulle turen bli avlyst på grunn av vannkoppar kanskje?
Dei kunne vera smitta allereie, det var berre å venta i spenning. Ein ting eg kunne gjera for å førebyggja  at dei blei sjuke, var å oppretta ei slags karantene.. Som tenkt, så gjort. Lang historie kort: særdeles friske barn var heime frå barnehagen i to veker, og dette var då altså før ferien starta.
Så det var ei frisk og opplagt og tålmodig mor som forlot fedrelandet ein vakker maidag d.å.
(og aldri har eg vel "sett" så mange prikkar som i dei to vekene før turen! Saumfarte blei dei, desse små.)
Skikkeleg nervepirrande var det dette opplegget.
Neste gong vannkoppar tar turen i området her, då skal dei oppsøkjast.

EIN SKAL SJÅ MYKJE FØR AUGENE DETT UT

Nå har eg sett det òg, i ein blomsterforretning i ettermiddag: Personalet jobba tydelegvis med bestillingar til ei gravferd, bårebukettar og den slags. Er det vanleg å oppbevara kistelokket i butikken, for å pynta der og då? Herreminhatt seier berre eg. Fekk meg ein liten støkk der.
Joda, eg er ikkje av den urealistiske typen som synes døden er tabu. Men dette minna litt om latmannstråd. Veit du ikkje kva latmannstråd er? Det er slik altfor lang tråd som formingslærerinna kommenterar at eleven har klippt seg for å sleppa å skifta tråd så ofte, til eit broderi for eksempel.
Latmannslokk?

ORDSPILL

Kor mange gonger kan ein egentlig bli "besøkende nr 999 999" (eller noko i den duren) med sjans til å vinna noko i reklamen, mellom ordlegging i Wordfeud?! Hæ? Hm?

Kanskje det berre er teljaren deira som har hengt seg opp? ;)

Og jada, eg spelar Wordfeud, men eg er ikkje nyfrelst, for eg har nemleg spela på Aftenposten sitt ordspill.no i maaaange år. Så det så. Men nå har liksom alle "sett lyset"? (må berre tøffa meg litt, for det er ein smule irriterande når dette liksom er blitt ei greie, og ingen gadd å høyra då eg misjonerte om ordspill.no før....)

Vil du tapa mot meg? Eventuelt vinna? Eg heiter spøt.

My, besserwisser

DEN DÅRLEGE HYRDEN

Som de veit så er familien My ein heil bande blitt. Denne banden er noko uhandterleg når han opptrer ilag, blant folk. Og sjøl om 3 små Frø er cirka like i alder, så har dei enno svært ulike behov. To brukar bleier, ein skal kvila to gonger til dagen, ein bør kvila ein gong til dagen - men gjer det ikkje (og kvilen, som burde vore, heng saman med at dagen til denne personen startar i 05-tida), ein blir veeldig sliten av å gå langt, ein vil ha sparkesykkel med overalt, to bør transporterast i vogn, ein vil ha pupp innimellom, ein hatar (!) butikkar, ein frys, ein er varm, ein vil bærast, ein vil utforska alle småsteinar og insekt, ein vil ha sommarhatt oppå hua osv, osv.

Alt dette, pluss litt til, gjer at me deler oss i helgene og på fridagar - akkurat som ein heilt moderne splitta familie altså! ;)

Så idag: My, storeFrø og litleFrø til byen for "adspredelse". Mann og miniFrø heime i hjemmets lune rede, ilag med Nestle.

My kom på den geniale ideen å visa desse små ein "morsom labyrint-butikk". (dette var sjølsagt ein luremetode for sjøl å få kunna snusa litt inne på søstrene Grene)

Det viste seg å vera ein heller dårleg ide.... for me lagde ein scene der inne. Fireåringar synes tydelegvis det er kjekt å springa tilbake i slike labyrintar, noko som fører til at mindre sysken spring etter og forelderen blir lynsint! Eg blei på ein måte bondefanga, for dei fann ikkje vegen tilbake med det same, og eg (og alle andre i butikken) høyrde dei - det kan du trygt seia! Så eg måtte stilla meg ved utgangen, slik at ingen kunne komma seg ut iallefall. Då var eg varm i toppen, helst av sinne, fasiken. Dei fann meg til slutt...

Før dette skjedde spurte guten så kjekt: "hvilken musikk e dette, mamma?"

"Det e klassisk musikk", svara eg. (kva er egentlig greia med den der klassiske musikken hjå desse søstrene?) "Nei, det e spøgelsesmusikk", sa fireåringen.

Kanskje det. Skummelt blei det, for nokre av oss.

UTSIKT FRÅ GLASET 07:40

Ein skule er rett ved sidan av der me bur. Kvar dag ser eg barn som tuslar/sluntrar/går to skritt fram og eitt tilbake på skulevegen.

Og det er lett å fella i tankar når ein betraktar desse vesena. Store ranslar som når nesten til bakken for dei minste. Diverse hodeplagg (fy, så mykje rare huer som finst! Jaja, sikkert betre enn dei syntetiske me måtte bruke på tidleg 80-tal....). Gutar som har dunjakkene på slep når ettermiddagen er "kokvarm". Festlege desse, og litt frekke i trynet nokon.. ;)

Men idag, nå nettopp, såg eg noko aldeles vakkert: ei jente hadde fått kjedet av sykkelen sin, ein gut bøygde seg ned og fiksa kjedet for henne. Olje på fingrane etterpå, det kunne eg sjå heilt herifrå. Så smilte dei til kvarandre. Gentleman in spe han der.

Jammen er det håp for framtida! Ha ein fin dag.