HUS (2) evt KLESSNOR OG HUNKS

Etter ei morgonstund, og natt, utan gull i munn var det dags for ei slags befaring på huset for My og Mann. Tre barn blei avleverte tre forskjellige stader: den med spysjuke hjå ei bestemor, den utan spysjuke i bhg, den minste hjå ei anna bestemor.
Me skulle sjå på Huset! Anstand hadde me òg med oss, representert ved 1 stk pensjonist.
Joda, der var mykje fint å sjå, både av levande og daude, eh, ting. Snikkarar og greier. Men eg såg ingen spikring, derimot liming. (?) Dei har vel greie på det, tenkjer eg. ;)
I same rennet fekk me valgt ut ein del baderomsinteriør, og ein aldri så liten kakkelomn. 
Så det dreg seg til.

Forresten, er det normalt å ha klessnor? Ute.
Nokon ba meg tenkja kor eg ville ha klessnora. Har ikkje tørka klede ute på klessnor dei siste tjue åra eg iallefall. Folk som foreslår klessnor har kanskje aldri budd på hybel? Folk som foreslår klessnor kjenner nok nokon som kan ta inn klesvasken dersom regnet kjem og ein sjøl er på jobb og kleda heng ute på ei fin snor?
Hm, joda, eg skal vurdera det.

Og ein ting til: kvifor i all verden er toalettene dei aller fleste stadene så låge. Ein treng vel ikkje plent gå i hockey? Planen er jo å bli gammal og hoftesvak i dette huset, og Gud forby eit slikt doringhøgdestativ over toalettskåla frå hjelpemiddelsentralen! Så eg startar min eigen vesle kampanje for høge toaletter.
Ein annan ting eg har grubla på: kvifor står aldri oppvaskmaskinar i normal arbeidshøgd?
Neida, eg er ikkje ergoterapeut.

Har du klessnor, ute? Tørkestativ gjeld ikkje.

HEI

Lenge sidan sist! Har vore oppteken med andre ting enn blogging i det siste. Kva skjedde eigentleg etter den der grusomme zumba-timen i november? Kort oppsummert så har det skjedd alt og ingenting..
Litt kryptisk den der, men poenget akkurat nå er: det skjøre livet går vidare, me er friske (bortsett frå omgangssjuke i hus), me er glade i kvarandre, me byggjer hus, jula er over, julekorta er ikkje rydda vekk, februarsol skin inn i støvet osb, osb. :)

Me har feira 3-årsdagen til litleFrø, på sjølvaste Luciadagen. Lussekattar denne gongen og. Heile selskapet måtte kompromissast fram. Du veit, når ein er 3 år så har ein veldig sterke meiningar... Og det denne vesle Luciajenta meinte, var at ho kun ville ha 1 stk gjest i selskapet sitt! Ingen andre, kun bestevennina frå bhg. Sært? Men eg klarte å overtala henne til to gjester til (med fare for at dei ville bli avviste på trappa..). Eg var berre så redd for at den eine gjesten plutseleg ikkje kunne koma, og det hadde blitt eit stussleg selskap.
Akk ja, me halte det i land.

Slapp unna juletre nok eit år. Men kanskje eg må til neste jul, i nytt hus?
Apropos huset; der er det bånn gass med bygging.
 K J E K T !!!
Min nypensjonerte pappa syrgjer for daglege bilder, via mail, frå byggjeprosessen.
Håpar det er ok for snikkarane med ein mann som kjem og fotograferar med I-pad (uttalt med iii) kvar dag....
Men dei har garantert bygd hus for rarare folk enn oss. ;)

Ynskjer deg ei god helg.

SER MAN DET

"Mamma, eg vil ikkje gifta meg med deg når eg blir stor, for då er du så gammal."

"Eg vil ikkje ha kjærast, for eg hatar kyssing."

Fint å vera fem.

FAMILIEPLANLEGGING

Sidan eg har fått barn i 2007, 2009 og 2011, så bør eg vel vurdera å få eit til i 2013? Tvillingar kanskje, hadde ikkje det vore fint?
Fint å få barn annankvart år vel?
Slapp av, min venn. Det skjer ikkje, aldri.
Tidlegare syntes eg det var rart når menneske (kvinner) bedyra høgt og tydeleg at dei var så absolutt ferdige med sin reproduktive fase. Eg forsto ikkje korleis ein kunne vera så skråsikker. Og i lys av at mange slit med å vera ufrivillig barnlause, så syntes eg nesten det var litt frekt å vera så ferdig med å få barn.
Det var dengong då.
Nå slår eg meg (sjølvtilfreds) på brystet, og er skråsikker. Og veldig takknemleg, det er eg òg.
Skulle nok handtert 1 stk menneske til i familien, kanskje tilogmed 2. Men fleire svangerskap? -never.
Kvifor dette innlegget? Tja, ser at kalenderen tikkar mot 2013, og visst-at-om-dersom så hadde det vel vore dags? ;)

Ein deler vel alt på nettet, eller?
Kanskje neste innlegg blir om privatøkonomi, åreknuter, karrierevalg. Ein kan aldri vita.

HIMMELTING OG HØNS

Fint haustvèr her idag.
Fam. Lykke tok seg ein spasertur i nærmiljøet. Rettare sagt; bataljonen breidde seg ut langs vegane her.  I troppen var det tvillingvogn, sykkel, overblid mor og (om mogleg) endå blidare far, 3 stk menneske i alder 1-5 år..
Turen gjekk innom kyrkjegarden. Der "helste" me på ein del oldeforeldre, som me saknar, og ein liten slektning som aldri fekk veksa opp.
Rett så fint var det.
Så kjem det, spørsmålet frå storeFrø: "korleis klarer dei egentlig å komma seg or kista og opp til himmelen?"
Ja, sei det du.

På heimvegen gjekk me rundt eit vatn. I vatnet symde mange ender. Vakkert det òg.
litleFrø: "SJÅ!, badehøner!!"

miniFrø var rusa på ein is ho hadde fortært, så dei augene var happy.

Og alle var samde om at det var ein fin tur.

HAZY, LAZY DAYS OF SUMMER

Litt kvardagsfilosofi her: korleis merkar ei skarve husmor at det er ferie? Eller rettare sagt, ein merkar jo når resten av familien har ferie...., men kor, og i kva, ligg skilnaden for oss som berre går rundt her heime?
Ferie er å gjere noko anna, seier ein. Javel, då er det veldig sannsynleg at My har restferie til gode. ;)
Nok syting. Eg har det fint, og godt, og ein smule kaotisk innimellom.
Godset har blitt besøkt dette året òg. Og der treng ein ikkje gjera reint, og rause venner og familie inviterar på middag og tilbyr barnevakt og, og, og. På Godset er det faktisk koseleg å finna halvtomme kaffikoppar bak gardinene. Der sit me langs glaskarmane, i diverse sofaer, utan bord føre, men med glaskarm+flåger (fluer) bak ryggen. DET er sjarmerande det!
Dessutan har me ete biologiske tomater. Heilt sant, dei seier så.
I tillegg har eg blitt teke for å vera kona til far min... (og hadde det ikkje vore for at personen som babla om det var svært dement, så hadde eg blitt botox-kunde sporenstreks!)
Elles har Mannen blitt informert om skilnaden på feriekoloni og arbeidsleir. He-he.
Og me har stått 1,5 time i bilkø med 3 stk bil-uvennlige barn i baksetet. Grunn til køen? -syndefloden på vestlandet/pytt i vegen som førte til kolonnekjøring. Same for meg om det heiter haustferie eller sommarferie.
Muligens har me òg vore i kontakt med eit stk spøkelse, men det er ei heilt anna historie.

SYDENFØLJETONG, 3

Mannen i Syden.

Det viste seg at Mannen har sitt heilt eige system på saker og ting.
Han brukte skinnjakkelommen til toalettveske (!).
Han hadde sitt heilt eige oppbevaringssystem for skittentøy.
Han blei uoppfordra servert leskedrikk av konemor (ekkelt ord) kvar dag ved lunsjtider. Den eine dagen me hadde eit aldri så lite rollebyte ang. leskande servering, då fann han juice til barn OG leskedrikk til seg, seg sjøl. Den ammande og tørste Kjærleiken lot ikkje tabben bli forbigått i stillhet! ;)

UTSIKT FRÅ GLASET 07:40

Ein skule er rett ved sidan av der me bur. Kvar dag ser eg barn som tuslar/sluntrar/går to skritt fram og eitt tilbake på skulevegen.

Og det er lett å fella i tankar når ein betraktar desse vesena. Store ranslar som når nesten til bakken for dei minste. Diverse hodeplagg (fy, så mykje rare huer som finst! Jaja, sikkert betre enn dei syntetiske me måtte bruke på tidleg 80-tal....). Gutar som har dunjakkene på slep når ettermiddagen er "kokvarm". Festlege desse, og litt frekke i trynet nokon.. ;)

Men idag, nå nettopp, såg eg noko aldeles vakkert: ei jente hadde fått kjedet av sykkelen sin, ein gut bøygde seg ned og fiksa kjedet for henne. Olje på fingrane etterpå, det kunne eg sjå heilt herifrå. Så smilte dei til kvarandre. Gentleman in spe han der.

Jammen er det håp for framtida! Ha ein fin dag.

MIN KAMP NÅ

Med fare for å tapa lesartal pga altfor mykje syting i My-bloggen...

I beste fall kan ein sjå på all sytinga som eit forsøk på å skapa ein slags balanse i bloggverda, som ei motvekt til all glamouren liksom. ;)

Uansett, eg debriefar Livet i bloggen, så here we go:

Den skrøpelege Kroppen har lagt inn nok ei protest. (men det er vel ikkje meir å venta, etter 4-5 år med kvalme, 3 fødslar på rappen -med konsekvensane av det, forkjølelse sidan september, dobbeltsidig lungebetennelse sidan desember - med påfylgjande ribbeinsbrist pga hoste -dritvondt by the way).

Og nå: skiveutglidning i ryggen!!! Er det mulig? Heller ikkje dette døyr ein av, men himla upraktisk, det er det, og ein smule smertefullt. Joda så, neida så.

Det var ein vakker laurdag føremiddag. My skulle på bytur med sine to eldste barn. Målet var kakao på kafe. Kjødet var cirka i form, og Ånden var villig (for å vera litt bibelsk her). Glade fòr me av stad. (nå blir dette snart ein andakt) Men Eva var som kjent ikkje lenge i Paradis.

Då eg skulle lyfta toåringen or vogna, inne på kafeen, då sa det PANG i ryggen!! Og der "sto" eg, som eit åttetal. Utruleg nok klarte eg å skaffa kakao til bordet, så me fekk benka oss cirka ned der. Det flaut rundt oss av jakker og huer på golvet. Golvet var liksom ikkje innan rekkevidde frå stolen eg sat på... Barna knèkte rundt meg, og datt litt på golvet og slikt - mora deira sat like godt planta på sin stol.

Heldigvis hadde eg litt Paracet i veska.

Mannen blei ringt etter, Mannen og Baby kom og henta oss, My fant ein dugandes kiropraktor, og resten av helga var eg omtrent pleiepasient. Festlig!

Dersom ein klarer å le av det heile så har me befunne oss i mange rare situasjonar den siste veka.

Blant anna har Mann og My hatt frukost og kaffi, ståande, PÅ BADET! (jada, badet er i andre etasje, og det var der pasienten måtte helda hus) det var etter at Mannen hadde manøvrert meg inn og ut av dusjen, bedt meg ta ekstra såpe under armane (!) og hjelpt til med tørking i diverse folder.(djiises)

Mannen har òg opptrådt som sjølvaste Gro Nylander. Har jo framleis ein baby som kun likar morsmjølk, til alle døgnets tider. Og det å bøya seg og lyfta opp ein baby, DET kunne ikkje eg.

No er eg iallefall på beina, mørbanka, men dog..

Nettverket har vore i sving. Mødre og venner har gitt og tilbydd hjelp, og no er det lys i tunnelen. Eller, litt å bekymra seg for skal ein alltid ha: lapp på veggen i barnehagen - om spysykje i anmarsj. Måtte me berre sleppa....

Kva blir det neste? - jo, det skal eg seia deg: dette var overbevisande motiverande med tanke på å komma i form. Marit Bjørgen sine armar? Pøh!, berre vent seier nå eg.

Og han der Knausgård? - Kampar er det nok av. ;)

SEPTEMBER

Dersom eg hadde vore poet, og skulle skrive eit kjend dikt om ein av årets månader, då ville eg valgt meg september.

September er god. I september er fint vèr ein rein bonus, ingen forhåpning om at det må vera sommar. September er langt vekke frå masete desember. September har avslappa skuldre.

To av mine beste venninner har fødselsdag i september, og mamma, og bror, og mormor- hadde.

September har lyng, og hortensia.

Forresten har me bryllaupsdag i dag, 3 år. Me huska det, begge to, i dag tidleg - fekk faktisk eit par minutt til å dela eit par setningar om alt som har skjedd dei siste tre åra. Ja, og så gav me presang til kvarandre.

Lærbryllaup heiter det visst etter tre år. Men det treng me ikkje filosofera meir over..

Vi kunde vart nån annanstans

Vi kunde gå åt var sitt håll

Då skulle månen ha en annan glans

och solen ha ett annat innehåll

och du vet att jag

väljer dig

och jag vet att du

väljer mig

jag vet jag väljer dig

varenda gång

varenda gång

Bo Kaspers Orkester

SJARMERANDE KAOS

Då var me altså i mål! Vakkert pikebarn såg dagens lys sundag 3.juli 2011. Ho var sånn cirka 3,5 kilo tung og den der gyldne halvmeteren lang.

Fødselen? - lett som ein plett! Eller, rask iallefall... Det heile var unnagjort på eit par timar, og det var så vondt som det SKAL vera.

My sjølv kan skilta med ei bratt formstigingskurve - ein klarer mykje så lenge ein slepp å vera kvalm. Kaffi-inntaket nærmar seg gamledagars nivå, og eg er svolten som ein ulv. Hjernekapasiteten er visst så som så, men det kallar me for ammetåke, sjøl om Mannen si forklaring er at eg har "altfor lite RAM" !? Særlig. Skal gi han RAM eg!

storeFrø og litleFrø taklar situasjonen tilsynelatande bra. Dei er iallefall glade (og har nettopp starta 4-vekers ferie frå barnehagen.....) Storesyster på 1,5 år har det travelt med sine bamsar og dokker og kjolar og vesker. Storebror på 4 år har ei meir filosofisk tilnærming til det heile- han er svært ambivalent i råda han gir om eg bør "eta fleire frø" eller ei. (for den som måtte tru noko anna: eg har fått min dose "frø" her i livet. Heilt sant.)

storeFrø si forteljing om fødselen er enkel og grei: "u datt ud!" Veit ikkje heilt om eg signerar den akkurat....

Namnet? -storebror har foreslått Rapunsel...... med magisk hår. Mm, sikkert det.

HELDIGE OSS-TRISTE OSS

Me var vaksne då me blei foreldre fyrste gongen. Sånn cirka 34 og 35 år var me. Høg alder til trass: barnet som kom hadde faktisk ikkje mindre enn 6 stk oldeforeldre i live! Så heldige me var. Det såg me. Men me såg ein ting til: det ville mest sannsynleg bli mange tap dei nærmaste åra...

Nå har me to oldeforeldre igjen.

Til morgonen idag fekk me vita at me er ei bestemor/oldemor mindre. Det var venta, men trist likevel.

"Men eg har ein oldefar og ei oldemor igjen, mamma?" - Ja, du har det lille venn.