ALT er normalt.

Idag er eg 40.

Og eg har fått meg ny sykkel.

HEI

Lenge sidan sist! Har vore oppteken med andre ting enn blogging i det siste. Kva skjedde eigentleg etter den der grusomme zumba-timen i november? Kort oppsummert så har det skjedd alt og ingenting..
Litt kryptisk den der, men poenget akkurat nå er: det skjøre livet går vidare, me er friske (bortsett frå omgangssjuke i hus), me er glade i kvarandre, me byggjer hus, jula er over, julekorta er ikkje rydda vekk, februarsol skin inn i støvet osb, osb. :)

Me har feira 3-årsdagen til litleFrø, på sjølvaste Luciadagen. Lussekattar denne gongen og. Heile selskapet måtte kompromissast fram. Du veit, når ein er 3 år så har ein veldig sterke meiningar... Og det denne vesle Luciajenta meinte, var at ho kun ville ha 1 stk gjest i selskapet sitt! Ingen andre, kun bestevennina frå bhg. Sært? Men eg klarte å overtala henne til to gjester til (med fare for at dei ville bli avviste på trappa..). Eg var berre så redd for at den eine gjesten plutseleg ikkje kunne koma, og det hadde blitt eit stussleg selskap.
Akk ja, me halte det i land.

Slapp unna juletre nok eit år. Men kanskje eg må til neste jul, i nytt hus?
Apropos huset; der er det bånn gass med bygging.
 K J E K T !!!
Min nypensjonerte pappa syrgjer for daglege bilder, via mail, frå byggjeprosessen.
Håpar det er ok for snikkarane med ein mann som kjem og fotograferar med I-pad (uttalt med iii) kvar dag....
Men dei har garantert bygd hus for rarare folk enn oss. ;)

Ynskjer deg ei god helg.

40 (neida, ikkje eg!)

Hm, eg hadde dessverre ikkje bilete av Mannen med gullsko eller med plaster på knærne....
Ænivei, denne forunderlege Mannen er faktisk 40 år gammal/ung idag!
Og eg må seia at han held seg godt til å vera sååå gammal. Ho-ho.
Ingen førtiårskrise registrert i heimen i skrivande stund.
Det er ein stødig kar ser du.
Og han har eg valgt. Og han har valgt meg. Er det ikkje flott?
Dersom me skal bruka det royale språket, så kan eg jo nemna at han kan få meg adrenalinsint. Så var det noko med nokre lysfontener? Har eg aldri merka.
Kanskje me berre er heilt normale, vanlege?
Veit du, du Mannen - eg er stolt av deg og eg er svært glad i deg, elskar heiter det visst.  :-*

Säg till om jag stör
Säg till om jag stör,
sa han när han steg in,
så går jag med detsamma.

Du inte bara stör,
svarade jag,
du rubbar hela min existens.
Välkommen
Eeva Kilpi

5 ÅR

Denne flotte guten er 5 heile år idag!
Det feirar me på alle tenkelege vis såklart.
Han lurar på mykje han her... om planetar, dinosaurar, skyer, sniglar, kroppen....
Av og til (ofte) blir me svar skuldige. :)
At det skulle vera sååå kjekt med barn, det hadde aldri eg trudd.
Flotte storebroren til to stk rosa. Du er nok ein Helt for dei, innerst inne, oftast.
Eg likar deg, mykje, MYKJE.

1 ÅR

Dette vesenet, med gullsko, er 1 år idag! 365 dagar, eller kanskje 366?
Det har vore innhaldsrikt dette året. Innhaldsrikt, det er ei fin skildring synes eg.
Lenge sa eg at dette barnet var "det fredligaste eg hadde". Det utsagnet må nok modererast litt. ;)
Men flott, det er ho. Og deilig, og blid, og omtrent tannlaus.
Ho er nemleg den beste eittåringen i verda akkurat no!!
Då Gud skapte henne, eller kven det nå var (?), då er eg sikker på at vedkommande henta inspirasjon frå Ivo Caprino sitt dukkelager. :) Du veit, slike auger....
Heeeei, kan ho seia. Og så ler ho på dei rette plassane.
Meir objektiv skildring enn dette finn du ikkje.

"Når masser av leker, mas
og våkenetter trekkes over
meg som en tung dyne, er
jeg for deg fremdeles som
en Sareptas krukke."

R. Tangen og K. Bech-Sørensen

ÅRETS

Hadde det ikkje vore for at Posten er ein form for verna bedrift, så ville dei få utvalgte, som årleg får sommarkort frå fam. My, allereie ha motteke dette kortet....
Denne sommaren er ein evig fest! Egentlig burde det, ilag med alle lysa, vore avbilda ein del koppar med vatn - for me er inne i tredje runde med vannkoppar nå. Eg lovar: no skal eg slutta å tyta om desse berømte vannkoppane, for det har eg nemleg messa om sidan midten av april.... Men nå, nå er det ferdig, forever! ;)

Altså, eg ergra meg jo ein smule då eg i hine hårde dage oppdaga at eg hadde delteke i å produsera eit desemberbarn.... Men det er jo fantastisk å ha eit desemberbarn, sett i lys av at 3 av 5 personar i heimen feirar fødselsdag i løpet av ei juliveke!! To av dei har eg født, tre har eg oppdradd... ;)
Så no går eg her og sender varme tankar til han der bakarmester Snipp. Han gjekk rundt og fabulerte om desse 1000 smultringane han skulle baka til ein eller anna happening i Skomakargata ein gong.
Her er det nesten likeeins. Ikkje akkurat smultringar som surrar i hovudet mitt, derimot alskens andre kaker, cirka 13 stk kom eg fram til.
Akk ja, så lenge ingen ber om dinosaurkake eller noko i den duren, så kjem me vel i mål. Men rett skal vera rett: eg har trass alt eit nettverk, og deler av nettverket bidrar med kaker. ;)

More to come.
God sommar til alle i dette kjekke Bloggland!

LITT GØRR INNIMELLOM ALT GLITTERET

Sånn, då var julesengetøyet på plass...... Ganske godt gjort i grunn, med tanke på den dobbeltsidige lungebetennelsen som herjar kroppen.

Har du ikkje julesengetøy seier du? Makan! Einkvar møblert heim har vel det?

Slapp av, eg er ikkje der. Men har faktisk eit raudfarga sett i skapet, og når ein likevel skulle skifte så..

Jul blir det nok i år og, om du ligg i silkedyner eller i halm.

Faktisk er det julepynta i My-huset òg, men juletrenekten står fortsatt ved lag. Det er nesten farleg å seia det, og nokre av dei som kjenner meg trur meg ikkje, men eg likar faktisk ikkje jul så godt. Prøver så godt eg kan, men nei, dessverre.

Jovisst hyggar me oss, det er ikkje det. Heller ikkje har eg traumatiske juleminner med i bagasjen frå fortida. Eg synes berre det er litt pes, men alt er vel kanskje kva ein gjer det til?

Blir interessant det der med pinnekjøtt dette året. Lurar på om eg klarar å helda tankane vekke frå mi eiga ribbe, som eg truleg har hosta på meg ein brist i. ;) Himla vondt er det i alle fall!

Så, så, dette blei litt sytete - hald ut med meg kjære lesar.

Og: god jul då, om det er slik eller slik!

DETTE DESEMBERBARNET

-blir 2 heile år idag! Det skjedde i dei dagane då svineinfluensaen herja landet....Ho kom med storken, på sjølvaste Luciadagen.

Sjølsagt er ho den flottaste toåringen i verda:

-Ho har spikerkrøller, men augnevipper ein kan slå ned folk med.

-Ho er glad som ei lerke, og sint som ein tyrk.

-Ho syng døgnet rundt.

-Ho er litlesyster, og storesyster.

-Ho snakkar som ein bisp.

-Ho kan rydda, og rota.

-Ho elskar klær, smykker, prinsesseting, - og Kitty.

-Ho kilar deg i nakken når ho gir klem.

-Ho trur dagen startar 0510.

-Blannmann Sam er helten hennar, i tillegg til pappaen.

Dagen har me feira, med lussekattar, Luciakrune, kaker og pølser.

Dokkevogna var ein gjev presang, oppi den har ho lagt "alt ho eig".

Eg kunne skrive bok om dette vesle vesenet vårt. Kven mor kunne ikkje det, om sitt eige barn?

Bok blir det ikkje, berre desse små funderingane her i bloggen. Ein ting er sikkert: heldige oss!

Ein annan ting som er sikkert: safran er ein oppskrytt ting!

Til slutt, litt fine ord frå ei bok av Ragnhild Tangen og Kristine Bech-Sørensen:

VÅKNENDE VILJE

Viljen våkner i deg - og du en liten stor personlighet vil stå for egne valg

på egne bein.

Du - en vårlig kvist som må bøyes, ikke knekkes.

Din uslipte vilje skjærer riper i meg.

Og når trassen fanger oss, ser jeg bare den - og ikke deg min ønskekvist.

"Når masser av leker, mas

og våkenetter trekkes over

meg som en tung dyne, er

jeg for deg fremdeles som

en Sareptas krukke."

Gratulera med dagen til gullesylle! *

JULETRE

Før, i gamle dagar, hadde eg veldig mange prinsipp - om både det eine og det andre. Eg var ein slik tjue år gammal besserwisser, skråsikker på alt, absolutt alt. Firkanta, det er blitt meg fortalt. ;)

Firkanta nå? -aldeles ikkje! Aldeles ikkje!!

No, atten år seinare, får eg gudskjelov håpa at det har skjedd ei endring, til det betre...

Fjernsyn skulle eg aldri ha. (kunne faktisk klart meg utan).

Barn skulle eg aldri ha. (seier ho som fekk 3 stk i løpet av fire år)

Mobiltelefon skulle eg aldri ha, heller ikkje datamaskin. (!)

Klubb/dameforening skulle eg aldri gå i. (nå er eg med i minst 3 av sorten, i tillegg til alle barselgruppene).

Festlige venner rippar opp i dette ved behov, som regel i festlig lag. :)

MEN: eg har 1 prinsipp igjen. Står det for fall? Dersom eg seier det fort, så blir eg kanskje ikkje kasta ut av bloggeland: EGSKALALDRIHAJULETRE......

-"Men tenk om du får barn, DÅ må du vel ha juletre?"

- "Mine eventuelle barn skal skaffast ryggrad til å veksa opp utan juletre!" Basta-bom-bom.

Nå har eg barn, som gledar seg til jul. Barna har ei mor, som gledar seg litt til jul. Neida, eg har ingen store traumer med meg i bagasjen frå barndommens jul eller slikt. Men eg likar berre jul litt.

Jovisst pyntar eg, og sender julekort, og bakar småkaker, og kjøper juleklede osb.

Men juletre liksom? Er det ikkje rimeleg teit å ta eit heilt tre inn i huset, henga pynt på det, for deretter å kasta det ut igjen etter eit par veker? Er det ikkje ein veldig rar skikk?

Men eg kjenner det knepper seg litt til, skal innrømma det. Dette året feirar me julaftan her i huset. Kva skal eg då leggja pakkane under? Kan nissen ta med seg alle når han kjem?

Skal eg bli heilt prinsipplaus, eller?

Finst det fleire juletremotstandarar der ute? Kjør debatt!

Ein ting til, på tampen - Mannen vil heller ikkje ha juletre, eller, til nøds eit i plast!!!! Plast du liksom? -Kjem ikkje på tale.

MANN GOES VINTAGE

I helga har me vore i barnedåp til ein deilig, liten slektning.

Alt gjekk nesten etter planen. Me stasjonerte på Godset, då den vesle slektningen bur eit par timar herifrå.

Ergo: familien My må pakka til ein liten miniferie, inkludert festklede....

Sundagen kom, me dressa oss opp, og drog av stad til kyrkja. Dvs., My dressa opp 4 stk menneske, Mannen tok ansvar sjøl - det var nettopp det..

Rett nok så såg eg i augekroken at det var noko med snittet på Mannen sin svarte dress. Men heldigvis (for Mannen og for stemningen sin del) så stoppa det der, eg reflekterte ikkje noko vidare over det.

Barnet blei døypt. Våre barn leikte bl.a cowboy og indianer i benkeradene der. Og ja, me sat fremst, med publikum i ryggen. Ein sveitt affære altså. Akk, ja.

Omsider sat me benka rundt festbordet. Mannen var påfallande avslappa til å fungera som klatrestativ for skitne barnesko. Han hefta seg heller ikkje noko vidare med om han fekk majones på kragen. Og dette er ulikt Mannen. Og det er ulikt My å ikkje analysera situasjonen vidare. Men i min hjerne er det kun ull for tida, eller tåke.

SÅ sa Mannen, stille, som ein heilt naturleg del av samtalen: "eg har tatt feil dress, så det gjer ingenting om den blir flekkete." !?

DÅ vakna My/dyret i My! Er det mulig? Var det difor eg ikkje syntes Mannen var så hot i dress som eg vanlegvis syns?

Jepp, Dressen var frå 1990!!!! Denne dressen har nok blitt brukt på russeball i -91 for eksempel....Me snakkar skulderputer, dobbeltspent og høgthøgt bukseliv. Treng eg seia meir?

Men det skal han ha: han gjennomførte med stil. (Tvilar på om eg kunne gjort tilsvarande med mine festplagg frå forrige århundre.)

Han var klok nok til å lata som ingenting heilt fram til ved matbordet. Eg hadde blitt sint som ein furie, garantert! Nå blei det kun morsomt.

Han sa det så kjekt sjøl, i bilen, på veg heim: "eg har vintagedress".

Særlig.

SKRAU OG NAN

Nok ein romantisk kveld for My og Mann! Denne gongen er det faktisk ikkje så langt frå sanninga.

mini-Frø er sånn cirka flink til å sova om kvelden. I den anledning, og i anledning min fødselsdag i går....., så skulle kjæresteparetMy ut og eta - på restaurant - om kvelden. O lykke!

Me tok buss og greier, inn til byen. Og begge gleda seg til å fullføra setningar og til å eta ein middag før han blei kald på tallerkenen. (Akk, denne småbarnsfasen altså.)

Rett så triveleg var det! Men det der med å fullføra eit måltid før maten blei kald, det trengte eg ikkje ha tenkt på på førehand. For det var slike pittesmå porsjonar ser du, cirka ein munnfull på kvar tallerk - og DET rakk jo aldri å bli kaldt før det var svelgt ned! Som du kanskje skjønar så var me på ein fin plass, med mange rettar. Du veit slike rettar som ofte er "lune" og "på ei seng av" noko. Eg skjøna ikkje halvparten av det kelnaren forklarte. Rett nok er eg ei jente frå Landet, men klarer meg relativt godt i urbane strøk. Allikevel: niksnullnada skjøna eg av kva det var me skulle eta. Men ein ting fekk eg med meg: det er in med skrau på maten (skrau: dialektord for skum. Såper som skrauar t.d, er gode såper). Så me åt skrau, både til middag og dessert, med ein eller annan smak. Trur forsyne meg det var skrau på ein av kvilerettane òg.

Den der vinpakken som fylgjer med ein mangerettars, den tok me ikkje. Sist gong, dvs for ca hundre år sidan, me hadde vinpakke så blei det så lystig at det var rett før både My og Mann stemde i med Tore Tang der blant kandelaberne......

Og eg er trass alt ei ammande kvinne. Nuvel, det viste seg då me kom heim at miniFrøet hadde testa ut NAN, på flaske! Har aldri skjedd i historia før, hadde berre sett det fram sånn i tilfelle.

Jaja, dei får ta seg ut, tenkte eg. Og det hadde dei forsyne meg gjort. Kjekt å ha ei god mormor. ;)

SERVIETTBILDE

Dette er jo ikkje akkurat ein serviett, det er deler av eit vakkert dåpsbarn.

Men du kan få sjå fleire bilete visst du vil?

Ok, here we go:

Det blei ein flott dag! Alle ingrediensane var på plass: flagg, svetting, brun saus, klatring i alterringen, familie, venner, sukkerbitspising, stramme strømpebukser, fine ord, nervøse blikk, gode blikk, gode ord og mykjemykje kjærleik.

DÅP OG TÆRING, OG LITT OM KLATRING

Endeleg, litt sol på himmelen! Då får eg i det minste lufta 4 stk bunad til o`store Barnedåp i slutten av veka...

Jada, me døyper barna våre. Eg synes det er fint, og eg meinar noko med det.

Men ellers, alt det andre ein må ha klart til ein slik dag, pes..... Ok da, denne gongen kjøper me oss ut av situasjonen: middag og kaffi bestilt utomhus. -Så kan eg heller bruka logistikkevnene mine til å kle på, amma, huska. Håpar ingen er i slett lune den dagen!

Litt strek i rekninga at Mor sjøl har hatt feber i 4-5 dagar nå, skikkeleg tæring høyres det ut som på hosten. Kan ikkje erindra å ha hatt feber sidan eg var liten og fekk sitronbrus til medisin. Jaja, det kjem seg vel.

Ein annan strek i rekninga er at frk Frø, på mindre enn 2 år, har funne ut korleis ein klatrar or ei sprinkelseng, lydlaust! Stønn, egentlig ikkje noko problem ved legging, for då sovnar ho jo til slutt likevel, desto verre med oppvåkninga- sånn i 5-tida om morgonen. Kva skal eg gjera? Binda henne fast eller? -trur ikkje det, nei. Akk ja, babyen er iallefall av det fornuftige slaget, søv godt om natta gjer ho. :)

Jo, jo, nei, nei, me tutlar nå på, alle med sitt.

Kven veit, kanskje eg legg ut eit slikt serviettbilde neste måndag?

SEPTEMBER

Dersom eg hadde vore poet, og skulle skrive eit kjend dikt om ein av årets månader, då ville eg valgt meg september.

September er god. I september er fint vèr ein rein bonus, ingen forhåpning om at det må vera sommar. September er langt vekke frå masete desember. September har avslappa skuldre.

To av mine beste venninner har fødselsdag i september, og mamma, og bror, og mormor- hadde.

September har lyng, og hortensia.

Forresten har me bryllaupsdag i dag, 3 år. Me huska det, begge to, i dag tidleg - fekk faktisk eit par minutt til å dela eit par setningar om alt som har skjedd dei siste tre åra. Ja, og så gav me presang til kvarandre.

Lærbryllaup heiter det visst etter tre år. Men det treng me ikkje filosofera meir over..

Vi kunde vart nån annanstans

Vi kunde gå åt var sitt håll

Då skulle månen ha en annan glans

och solen ha ett annat innehåll

och du vet att jag

väljer dig

och jag vet att du

väljer mig

jag vet jag väljer dig

varenda gång

varenda gång

Bo Kaspers Orkester

HURRA IGJEN

I dag: napoleonskake og champagnebrus sjølsagt! Eg og meg feirar kongeleg bryllaup.

Min unge alder til tross (kremt), politisk ukorrekt òg sikkert, men overmåte begeistra for kongelege ting - det har eg ALLTID vore.

Kunne du, på ståande fot, ramsa opp alle 4 fornamna til prinsen kanskje? Det kan eg, og kunnskapen er like gammal som prinsen sjølv. William Arthur Philip Louis, ser du. Slår meg litt på brystet nå. Ryggrad har eg òg. ;)

I SVINGDØRA IGJEN

At det skulle svi så veldig i mine vedtatte sannhetar, det å vera mor! Er dette MIN sønn? MED juletøfler inn i søvnen, og julebok som sengelektyre? Trudde gener OG miljø i dette tilfellet peika mot slike tilstandar som dette. Akk ja, og framleis er det berre oktober... Nei, bildet er ikkje arrangert ;) o`barnlige lyst Men ein ting er sikkert: alle dei små nissebarna som nissefar måtte ha der nord på den polen, dei skal få velbrukte tuttar (smokkar) dette året. Så me går ei interessant romjul i møte, trur eg.

SJELS ÅR OG ALDER

I dag er det 7 år sidan eg var spretten, fager og 30 år ung. Stod så stolt på trappa i haustsola og ynskte gjester velkommen til kalas, i venninnesydd kjole -a la Martha Louises berømte symbolkjole til hennar 30-årsdag. :) Du hugsar vel den med terningen på? Litt kongeleg kan ein jo tillata seg å vera. Og det er nøyaktig 3 år til eg går inn i neste kategori: "oss i 40-50åra.... "

Men ja, det har svart til forventningane, det meste, i noverande kategori òg. :)

Det er eit rettferdig fordelt gode det der med fødselsdagar- alle har 1 kvar, kvart år. MIN dag altså. Klart me feirar! Kva anna skulle ein gjere?

givvittumi

ER DET LENGE TIL PÅSKE?

Det sneik seg ein kvalme over meg i ettermiddag. . . Til alle bekjente (som veit at eg nokre gonger i livet ligg utslått av kvalme, i horisontalen og ruger) : eg er IKKJE komt i omstendigheter igjen. I tilfelle så hadde eg hatt mykje til felles med Maria Møy, den reine. Apropos Maria og desse, ho er faktisk indirekte litt skuldig i kveldens kvalme. Eg var nemleg ein kjapp ettermiddagstur innom den lokale gåvebutikken, OG DER VAR DET BLITT JUL!!!!!! Er det mulig? Dersom eg ikkje har rekna feil, så skriv me 21. SEPTEMBER idag, og Jesusbarnet hadde knapt vore levedyktig sånn cirka 3 mnd før termin, ute i ein stall og alt!

Der var englar, juletrepynt, soppar, hjerter, sinkskilt med "God Jul" med meir, med meir. Fine ting alt, men det må vera visse grenser, spør du meg. (og det er det ingen som gjer). ;)

La gå da, eg VAR på julepresanghandel 8.oktober, i fjor. Men det var av reint praktiske grunnar -for eg hadde jo toska meg til og sørgt for eit aldri så lite julebarn... (Maria og eg, veit du). Så der fòr eg då, stor og tung -med ryggsekk (eg går ALDRI med ryggsekk elles!) Sekken stakk ut bak, magen stakk ut framme, og det var mykje som kunne knusast rundtomkring... Hadde visst varm hue på meg òg, så vidt eg hugsar. -Eit interessant syn sikkert. Og kven trur du som måtte spørja etter gåvepapir med julemønster, sånn i starten av oktober? Snakk om å møta seg sjøl i døra!

Men det skal eg ha -hadde eg fått ein sønn då, så var risikoen stor for at namnet hadde blitt Juul. Nokre understatements skal ein jo ha. ;) Det blei ei dotter, på Luciadagen sjølsagt, og det betyr at eg sikkert bør baka lussekattar kvart år, i overskueleg framtid. (var visst ei svingdør eg møtte meg sjøl i).

Nå er det sikkert nokon som trur at dette er fru Anti Jul sin blogg. Det er ikkje heilt sant. Jul er OK, men berre det- heilt OK. Nå har eg ikkje blogga meg gjennom ei advent og ei jul før, men eg kjenner på meg at dette sikkert er som å banna i kyrkja, i store delar av bloggeland. Akk ja, mangfald er vel bra? Berre ikkje heile jula gir bloggen min banesår, he-he..

Blir sikkert kjekt.

BOMULL

I dag har me vore Kone og Mann i 2 år. Jepp, heilt sant. :) Det går forbausande bra. Trur me visste kva me gjekk til etter å ha hengt isaman sidan det Herrens år 1993! Jøss.

På internettet står det at det heiter bomullsbryllup etter 2 år. Etter 3 år står det at det heiter lærbryllup (upps!, lær?). Same kva det heiter i grunn, uansett så gjekk me inn i dette ekte skapet, eller ekteskapet. Fint skap å vera inni det, saman - så lenge ein toler kvarandre, likar kvarandre, er interesserte i kvarandre, og med fare for å bli svulstig: elskar kvarandre. Ofte lett, ofte vanskeleg.

Ei klok dame sa at dersom du spør ei kvinne om bryllupet hennar, eller om fødslane hennar, så får du svar, om ho så er 100 år og har ein fot i grava. Ein kan ikkje bli ferdig med å fortelja om det. Og nå kom det nettopp ut ein stemme frå bloggen min, som sa: Fortell litt om bryllupet, My! Høyrt på maken? Kan alle ting den her bloggen visst.

Nesten 100 gjester, utandørs vigsel-i havgapet her vest, 19 varmegrader og lett blafring i sløret, trekkspel istadenfor orgel, Deilig er jorden, sangerinne, Alt-ALT stemde! Det var vakkert, magisk, fantastisk. Rett og slett!!!

Etterpå: god mat, gode talar, vals, gåver, latter, tårer, Glede.

Du kom til meg frå grybleike strender

drøymd av Gud inni æva ein gong

Eg har bore deg på mine hender,

eg har gitt deg min djupaste song.

(Jakob Sande, Hymne)

Kunne fortalt meir, mykje meir, men stoppar her. :) Forresten, bloggen spør kva sang me dansa brudevalsen til? DET skal eg fortelja deg: Lars Demian -Man får vara glad att man inte faller ned och dør. (he-he) (Sjekk Lars Demian nederst i bloggen min, by the way) Og sjølsagt: Leonard Cohen - Take this waltz.

Sånn, nå har eg røpt mykje. Og ja, eg har fått roser til bomullsdagen, raude. ;)

eg tenke på mysteriet deg, og under over alle under: at du elske meg...... (Bjørn Eidsvåg)

KRAKK

Finn mykje fint på Epla. Denne krakken her til dømes. Ein liten nevø fekk ein slik i dåpsgåve nettopp. Kan klatra opp til mange ulovlege skap med den etterkvart. :)

Vil du ha krakk, så kan du kikka her. Fint håndtverk og rask levering.

Dette diktet skreiv me inni kortet til dåpsbarnet:

BARN

Barn

er det beste jeg vet

De setter seg midt i alle

samtalene våre og hamrer med

knyttnever på all middagshvil

Barn

er det beste jeg vet

De dukker opp bak Dagbladet

og river alle dårlige nyheter

i stykker

Barn

er det beste jeg vet

De stabber tvers gjennom

dagdrømmene mine og skriker

store hull i mine nattedrømmer

De legger seg med sprellende kropper

midt mellom meg

og min elskede

Barn

er det beste jeg vet

av Tore Coward